klik hier voor andere getuigenissen
Maart 2008, getuigenis van Maggy Vanderbruggen
Mei 2000 onderging ik een kleine chirurgische ingreep en enkele maanden laten begon het mis te lopen. Altijd moe zijn, niet meer kunnen concentreren, het ging van kwaad tot erger. Maart 2001 ging ik op skivakantie en had nog nooit zo de dagen afgeteld om te vertrekken, ik dacht dat ik herboren zou terugkeren. Helaas na enkele dagen zijn we terug huiswaarts gekeerd omdat ik na enkele uren skiën niet meer op mijn benen kon staan en bij het minste omviel en geen kracht meer had om alleen recht te staan. Ben dan bij de dokter langsgeweest en die besloot om bloed af te nemen, ze zei wel van oei dit moeten we toch in het oog houden en sprak de naam CVS uit. In eerste instantie hadden ze niets abnormaal gevonden tot ik weer ging werken 2 dagen later en na enkele uurtje mijn stem het ook begaf. De volgende dag weer naar de dokter maar er was niets mis met mijn keel maar kon nog steeds niet praten. Ze heeft dan onmiddellijk nieuwe en bijkomende test van het bloed aangevraagd en daaruit bleek dat ik een specifieke bacterie had (kan echt niet meer op de naam komen) die in verband wordt gebracht met CVS. Ik heb toen een antibioticakuur gevolgd en daarmee was de kous af.
Enkele maanden later begon het tennisseizoen en dan speelde ik mij zo murm dat ik zelfs niet meer kon eten als ik thuiskwam en tot 3 à 4 uur lag te woelen in mijn bed met als gevolg dat ik nog meer moe was. Mijn baas kon het niet meer aanzien en stuurde mij naar de arbeidsgeneesheer, na een gesprek daar moest ik contact opnemen met prof. De Meirleir in Brussel. Daar ben ik dan ook verschillende keren naartoe geweest, heb ook daar weer speciale bloedtests ondergaan. Uiteindelijk moest ik een antibioticakuur volgen van 9 maanden met telkens om de 6 weken andere antibiotica. Ondertussen was ik thuis en kon ik niet meer gaan werken. Ik kreeg een uitkering van de mutualiteit. Ik moet zeggen dat ik na die antibioticakuur mij wel beter voelde maar helaas was dit maar van korte duur (enkele maanden). Ondertussen had in na een inactiviteit van 11 maanden het werk weer aangevat op mijn eigen vraag. Ik werkte enkel in de voormiddag en in de namiddag was in ingeschreven op de mutualiteit.
In die tijd kwam ik ook in contact met de Limburgse CVS vereniging die 1x maand samenkwamen. Ik ben er amper 2x naar toe geweest omdat ik vond dat die mensen super negatief waren en ik niets nieuws te weten kwam. Tot er een brief van hun in de bus viel of ik wou meewerken aan een test van de universiteit van Maastricht voor een product dat cvs-patienten zou kunnen helpen. Eerst was er een uiteenzetting van de producent en er was ook een huisarts aanwezig. Ze wilden graag 10 à 15 mensen maar na de uiteenzetting en vragenronde besliste ruim 40 cvs-patienten om hieraan deel te nemen, ik dus ook want had niets te verliezen. Het product rejuvenal pluls werd ons voor één jaar aangeboden en we moesten bloed laten nemen voor de aanvang van de test en later nog 3x inclusief op het einde. Ik moest dit 3x daags nemen en elke maand een vragenlijst invullen. Na slechts een 3 tal weken voelde ik mij héél wat beter en had weinig of geen klachten meer. Na 1 jaar werd er werd bloed afgenomen en dit vergeleken met dat van voor en tijdens de test. Wat bleek, ik voelde mij het beste van allemaal maar had de slechtste bloedwaarden. Raar maar waar.
Ondertussen werd ik weer bij de baas geroepen en die vertelde mij dat ik mijn ontslag kreeg (december 2003) omwille van mijn ziekte en dat ik hem teveel koste door enkel in de voormiddag te komen werken. Ik was toen zo boos en ontgoocheld dat ik toch wel enkele maanden in zak en as zat. Toen vond ik het welletjes en ben op internet gaan surfen en kwam bij Anamkara uit en besloot om de cvs-wegwijzer te bestellen. Als een bezetene ben ik beginnen lezen want op 2 dagen had ik het boekje helemaal uit. Ondertussen was ik ook op een Nederlandse site terecht gekomen met een bijzonder grappige naam Pillie Willi die werkte met een forum en orthomoleculaire therapeuten speciaal voor cvs-patienten. Die therapeute bleek een Belgische mevrouw te zijn en had er wel vertrouwen in.
Ik ben op zoek gegaan naar een tandarts die mijn 12 amalgaamvullingen op een veilige manier kon verwijderen. Ondertussen leerde ik een buitenlandse arts kennen via een kennis die ook cvs gehad heeft en regelmatig naar België kwam. Ik ben hem dan beginnen mailen en enkele weken later was hij hier en hadden we afgesproken. Hij vroeg mij om mijn huisarts laten bloed te nemen in pijpjes die hijzelf had meegebracht op de dag dat hij terug ging naar zijn land. Hij zou die dan meenemen en een Melissa-test erop uitvoeren. Hij werkte namelijk voor een labo in Wavre waar ze die testen ook deden. Na 1 maand wist ik dat ik 9 zware metalen in mijn bloed had en dat deze zo snel mogelijk moesten uit mijn lichaam verwijderd worden. Via die orthomoleculaire therapeute had ik ook een stoelgangonderzoek laten doen in Nederland en daar ontdekte ze dat ik 2 schimmels had in mijn darmen, een candida en een aspergillus niger. Wij hebben dit alles tesamen besproken (via mail) en zijn dan aan de therapie begonnen. Ondertussen waren al mijn vullingen vervangen door witte en kwam eerst mijn darmen aan de beurt. Enkele maanden later waren de zware metalen aan de beurt. Ook heb ik een 6-tal maanden een candida-dieet gevolgd en vit. B12 spuiten gekregen. Daarna was ik weer de oude. Mijn huisarts was vol bewondering voor mij daar ik alles zelf en alleen heb gedaan en dat maakt dat ik er zoveel sterker ben uitgekomen na al die tegenslagen. Ondertussen had ik nog op enkele plaatsen full-time gewerkt maar na 1 jaar moest ik toch toegeven dat stress mij weer de das omdeed. Ik heb dan een besluit genomen en via kennissen mij in te schrijven om exames mee te doen aan De Scheepvaart als sluisbedienaar. 3000 mensen hadden zich ingeschreven slechts 120 waren er geslaagd en ik had een zeer goede rangschikking gewoon omdat ik kost wat kost daar een job wou en ik er voor 200 % voor ben gegaan. Sinds juni 2007 werk ik dan ook als full-time sluisbedienaar in posten, niet bij de deur hoor want ik moet wel 45 min rijden eer ik er ben. Maar deze job doe ik zo graag en geeft mij zoveel voldoening om vrij in de mooie natuur en zonder stress toch de kost te verdienen. Ik ben fier op mijn eigen dat ik zover gekomen ben.
Hopelijk is de tekst niet te verwarrend (misschien staan er ook typfouten in), maar mocht je nog met vragen zitten kan je mij gerust mailen hierover.
Groetjes Maggy Vanderbruggen
Maart 2008, verhaal van Lil. F
Dag mensen met een lichaam dat niet meekan zoals het zou moeten.
Mijn naam is niet van belang, wel de ervaringen die me onderste boven hebben gehaald tijdens mijn, hoe ze ’t in de vorige nieuwsbrief vermeldden : “Verplichte verstilling”.
Ieder geval is apart, wel één gemeenschappelijke noemer : Je lichaam slaat tilt.
Na anderhalf jaar in een slaapkamer geleefd te hebben, kan ik wel zeggen : “Het was een hel”.
Zoals gewoonlijk kom je eerst terecht bij de traditionele geneeskunde. Je wordt werkelijk van het kastje naar de muur geslingerd. Dit heeft zo maar even twee jaar in beslag genomen!
Jammer dat ik niet eerder gehoor kreeg van die “andere aanpak”.
En natuurlijk, als de medische wereld geen oplossing vindt, schuiven ze alle klachten en pijnen op ’t feit dat het tussen je “twee oren” zit! Tja, dan begint ’t gevecht tegen jezelf. Wat een verdriet!
Op één bepaald punt gekomen : “Dit is ’t laatste wat ik nog probeer : een osteopaat”. Lukt dit niet, hoeft ’t ook niet meer voor me, ondanks ik kinderen en echtgenoot achter me had staan.
De ommekeer !!!
Via kinesiste, die me aanraadde om osteopaat, Luk Van Den Bosch te raadplegen, ben ik eindelijk beginnen te “klimmen” na twee jaar. Zat volledig onder nul, zowel lichamelijk als psychisch.
Een hele weg : amalgaanvullingen laten verwijderen, leek wel een “beschimmeld” iemand te zijn (gevolg : organen die niet optimaal functioneren), moeilijke ademhaling, … kan blijven opnoemen.
Herinner me de eerste keren dat ik bij hem op consultatie ging. Wat een tovenaar was me dat!
Maar ik volgde strikt zijn raadgevingen, wat had ik te verliezen.
Mensen, je leest het goed. Voel me zoveel beter, zelfs terug kunnen gaan werken en hou je vast, zelfs na een tijd van werk veranderd! Kreeg zelfs de kracht om “alles” over een andere boeg te gooien.
Nog steeds laat ik geregeld een check-up nemen bij die “tovenaar”, zodat ik zeker op peil kan blijven.
Al de andere therapieën, zoals relaxatie, voetzoolreflex, yoga, … zijn zeker een ondersteuning om je lichaam tot rust en in evenwicht te brengen.
Bedankt Meneer Van Den Bosch. WAUW, IK HEB TERUG EEN LEVEN !
Het verhaal van Ellen, Elise en Sara
Mijn naam is Ellen en ik ben de moeder van Elise, 19 jaar, en Sara, 15 jaar. Mijn oudste dochter Elise was 8 jaar toen ze CVS kreeg en ook Sara had een lichte vorm van CVS. Sinds enkele maanden gaat het heel wat beter met Elise, maar ze heeft wel een lange en moeilijke weg moeten afleggen.
Als baby ad ze al last van eczeem en als peuter kreeg ze de ene oorontsteking na de andere. Voor haar eczeem kreeg ze een cortisonezalfje en voor de oorontstekingen werd er telkens antibiotica voorgeschreven. Op haar zesde werden haar neuspoliepen weggenomen.
Het ging een tijdje goed met Elise tot ze in april ’89 klierkoorts kreeg. In januari van datzelfde jaar is haar grootvader overleden. Zijn ziekte vertoonde vele gelijkenissen met die van Elise. Daarna volgde een nierbekkenontsteking en ze kreeg steeds terugkerende infecties van de keel. Ook was ze vaak misselijk en had aanhoudend hoofdpijn. Ze verdroeg ook geen licht of geluid meer.
Een jaar later begon ze ook regelmatig last te hebben van gewrichtsontstekingen. Ze was ondertussen zo allergisch geworden dat ze bijna geen enkele medicatie verdroeg. Ze kwam dan helemaal onder de rode vlekken te staan. Naar school gaan ging niet meer. Elise is dan ook vanaf haar 8 jaar bijna niet meer naar school geweest. Ze kreeg af en toe, wanneer het wat beter ging, huisonderwijs.
De zomermaanden waren voor Elise de beste tijd van het jaar. Ze kon dan min of meer een normaal leven leiden, maar wanneer de herfst begon, ging het al vlug weer bergaf.
We gingen van de ene dokter naar de andere en probeerden allerlei therapieën. Een dokter uit Ramsel magnetiseerde haar, waardoor ze enkele uren later koorts begon te maken en daardoor zich al stukken beter voelde (haar immuunsysteem begon opnieuw te werken). Maar het effect was steeds van korte duur. Hetzelfde resultaat kreeg ze ook door een bepaald homeopathisch middel te nemen.
Op 21 april ’95 (het was juist op de verjaardag van haar overleden grootvader) werd Elise erg ziek. Ze wilde die dag toch nog even naar buiten, ook al voelde ze zich niet goed. Op weg naar huis moest ik haar al ondersteunen. Ze werd steeds maar zieker en had bijna geen kracht meer om te ademen (achteraf bleek dat ze ook astma en erg zwakke longen had). Ik wist op dat moment even niet wat ik moest doen. Ik wilde al de hele avond een dokter bellen, maar Elise was zo bang van dokters en ziekenhuizen dat ik het steeds maar uitstelde (de dokters waren in het verleden niet allemaal even vriendelijk tegen haar geweest). Maar er moest iets gebeuren en ik twijfelde of in de 100 zou bellen of naar de persoon die haar twee weken voordien via de telefoon verlost had van haar hevige maagpijn. Ik besloot toch maar naar die man, Pierre genaamd, te bellen.
Gelukkig nam hij de telefoon nog op, want het was al rond middernacht. Hij dacht dat hij haar deze keer niet zou kunnen helpen en vroeg om onmiddellijk een ambulance te bellen. Hij wilde waarschijnlijk de verantwoordelijkheid niet op zich nemen. Maar enkele seconden later, nadat ik met Pierre gebeld had, was Elise weer bij bewustzijn. Ze vertelde daarna dat ze zoveel pijn had en zich had overgegeven. Ze was in een blauwe spiraal terechtgekomen en had een helder wit licht gezien.
Onder de morgen begon de pijn opnieuw toe te nemen. Pierre wilde, indien de dokter akkoord ging, Elise een paar maal per dag via de telefoon helpen, zodat ze wat meer energie kreeg en de pijn wat draaglijker werd. De volgende dagen ging ze nog af en toe uit haar lichaam en zag ze zichzelf in bed liggen. Op een nacht nam ik haar in mijn armen, zodat ze gemakkelijker kon ademen. Toen dacht ik dat ik niet voor mezelf mocht verlangen dat ze hier bleef, wanneer ze zo moest lijden. Eén van de nachten vroeg ze me opeens wat al die mensen in de kamer deden. Ik schrok wel even toen ze dat vroeg, want alleen Elise kon die mensen zien. Na enkele weken voelde ze zich terug wat beter en kon ze toch een beetje genieten van de zomer. Wanneer de herfst begon, was ze zoals elk jaar weer wekenlang ziek.
In april ’97 werd Elise opgenomen in het U.Z. van Jette en daar werd bevestigd dat ze CFIDS (immuumdysfunctie) en ook nog astma had. Enkele maanden later werd er gestart met de ampligenbehandeling van Dr. De Meirleir. Ik had wel mijn bedenkingen bij de behandeling en vroeg me af hoe ze erop zou reageren. Maar wat doe je in zo’n geval? Elise was al jaren ziek en er is dan eindelijk een dokter die je serieus neemt. Er werd eerst nog een ‘port-à-cath’ geplaatst, want in haar aders kon men niet meer prikken. Ze verdroeg de baxters niet en moest elke keer overgeven. Na twee weken werd er uiteindelijk een middel bij de baxters gedaan tegen misselijkheid.
De ampligenbehandeling (6 maanden) had geen resultaat opgeleverd, maar Dr. De Meirleir stelde voor om toch door te gaan met een tweede reeks ampligen. Na een tussenpauze van enkele weken kreeg Elise op 2 oktober ’98 terug haar eerste baxter. Ze kreeg echter zo’n hevige allergische reactie dat ze moet opgenomen worden in het ziekenhuis van Jette.
Maar niet alles was negatief geweest aan de behandeling. Elise ging graag naar de polikliniek. Zo kon ze nog eens met andere patiënten praten en ook met Dr. De Meirleir kon ze goed opschieten. Thuis had ze toch geen vrienden.
Ondertussen had men haar ook getest op mycoplasma’s. De mycoplasma fermentans en mycoplasma hominis werden in haar bloed teruggevonden. Daarom stelde Dr. De Meirleir voor om zo vlug mogelijk met de antibioticakuur te starten. Ik vroeg hem om nog even te wachten. Elise had nog maar pas haar ‘port-à-cath’ laten verwijderen, waarvan ze nog moest herstellen. Daarbij had ze ook nog een stafylokokinfectie opgelopen. Volgens Dr. De Meirleir was antibiotica de enige mogelijkheid om haar te genezen. Weer vroeg ik me af hoe ze daarop zou reageren, maar Elise klampte zich vast aan wat Dr. De Meirleir haar vertelde. Ik kon haar die hoop toch niet ontnemen. Al vanaf de eerste dag dat ze de antibiotica en nog een antiviraal middel innam, voelde ze zich niet goed worden. Na 10 dagen antibiotica was Elise al zo ziek geworden dat ze haar bed niet meer uit kon. Ik nam contact op met Dr. De Meirleir. Hij stelde voor om haar een cortisone injectie te geven. Dat zou volgens hem moeten geholpen hebben om haar beter te voelen. Enkele minuten nadat ze de injectie had gekregen begon ze over heel haar lichaam te schokken, haar temperatuur daalde en ze moest weer opgenomen worden in het ziekenhuis. Ze had zoveel pijn, ze kon niet meer en smeekte om te mogen sterven. Uiteindelijk kreeg ze ’s avonds zware pijnstillers toegediend die gelukkig toch wat hielpen. Enkele dagen later, toen ze zich voor het eerst terug wat beter voelde, vroeg Elise of ik de radio die boven haar ziekenhuisbed hing wilde aanzetten. Het was die dag 2 mei en het nieuws van één uur was juist op de radio. De nieuwslezer vertelde dat Pater Pio die dag was zalig verklaard. Hij was ooit verschenen aan een vrouw die op dat moment een zware operatie moest ondergaan. De vrouw was opeens weer beter. De volgende dagen heb ik nog dikwijls Pater Pio aangeroepen.Een paar dagen nadien had iemand gevraagd aan mijn moeder of ze mee naar een bedevaartsoord ging. Toevallig kreeg ze daar het bidprentje van Pater Pio. Er was ook iemand die naar India ging en een brief voor Sai Baba meenam.
Elise wilde niet langer in het ziekenhuis blijven. Ze wilde zo vlug mogelijk naar huis, al kon ze maar amper op haar benen staan. Dr. De Meirleir raadde haar aan om opnieuw te starten met de antibiotica, maar dan wel met een hele lichte dosis. Maar zelfs dat verdroeg ze niet. Weer werd ze ziek en ze werd daarbij ook nog depressief. Ze sliep zelfs die week maar vier uur. Ze had het gevoel alsof ze gek aan het worden was. Dit kon zo niet verder. Ze was helemaal aan het aftakelen.
Ik vroeg me af of er niets bestond waardoor Elise de antibiotica beter zou kunnen verdragen. Ik vroeg raad in de natuurwinkel bij ons in de buurt. Ze gaven me de raad het eens te proberen met een natuurlijk antibioticum (colloïdaal zilver). Ik kreeg ook een folder mee met wat meer informatie daarover en waar onderaan het adres stond van de invoerder in Alkmaar. Ik wilde er absoluut meer over weten en belde met enkele natuurartsen. Ze hadden er echter geen ervaring mee en konden me niet verder helpen.
Opeens dacht ik bij mezelf, waarom ik niet naar de invoerder zelf in Alkmaar zou bellen. Ik draaide het nummer; het was zijn vrouw die opnam. Ze was zo vriendelijk en had iets rustgevends in haar stem. Achteraf heb ik vernomen dat ze Mary heet en erg mooi kan schilderen. Ze vroeg me om een uurtje later nog eens terug te bellen, dan zou haar man zeker thuis zijn. Jaap, zo heette hij, heeft spijtig genoeg enkele maanden geleden een beroerte gekregen. Hij gaf me het adres door van Jan Lava die toen nog in Poperinge woonde en ondertussen verhuisd is naar Zedelgem.
Diezelfde dag nog belde ik met Jan Lava en hij luisterde geduldig naar wat ik te vertellen had. Hij zei me dat zowel het colloïdaal zilver, wat niet voldoende was, als de antibiotica die ze nam, niet zouden helpen. Hij liet ons verder volledig vrij. Elise moest zelf beslissen of ze met de antibioticakuur wilde stoppen of niet. Ik heb haar voorzichtig moeten overtuigen om te stoppen, hoe ziek ze ook was. Ze had moeite om zich los te maken van Dr. De Meirleir.
Ik sprak af met Jan Lava dat ik hem enkele dagen later zou ontmoeten in de natuurwinkel. Ik stond versteld van zijn uitleg. Hij had een heel duidelijke kijk op CVS en op de mens zelf. Ik kwam thuis met enkele van zijn flesjes. Elise bekeek me met zo’n blik van …’Wat heb je nu weer meegebracht?’. Tegen haar zin nam ze dan toch maar de druppels in.
Ik kan moeilijk omschrijven welk gevoel ik had toen ik de flesjes kocht. Het was een heel neutraal gevoel. De flesjes op basis van planten en kruiden waren afkomstig van Azaire, een lab in Flobecq.
Ondertussen was Elise tot mijn grote opluchting gestopt met de antibiotica. Een maand later ontmoette Elise ook Jan Lava en het klikte meteen. Het was ondertussen september ’99 geworden. Deze keer werd ze niet zo ziek als de andere jaren, maar voelde ze zich beter en sterker worden. Ook de zware druk die ze steeds op haar longen voelde werd beter. Ze voelde de energie niet meer uit haar wegstromen en ze had het gevoel dat de leegte die zich in haar bevond werd opgevuld. Maar toch zag ze het vorig jaar in december niet meer zitten. Ze wist echt niet wat ze nu verder met haar leven moest beginnen. Ze was bijna nooit naar school geweest en kende niemand van haar leeftijd, uitgezonderd een meisje waar ze af en toe eens mee telefoneerde, die ze had leren kennen tijdens de ampligenbehandeling.
Ondertussen had ze dan toch wat mensen leren kennen, maar ze voelde zich niet altijd op haar gemak in hun gezelschap. Meestal gingen hun verhalen over school of één of andere vakantiejob. Ze kon daar dan niet over meepraten en voelde zich dan op dat moment erg klein worden vanbinnen. Elise vond het ook moeilijk om tegen anderen te zeggen dat ze zo lang ziek was geweest en daardoor niet naar school had kunnen gaan.
Voor Sara is het zeker ook niet gemakkelijk geweest. Elise vroeg heel veel aandacht en verzorging, waardoor Sara dikwijls alleen heeft gezeten. Daarbij was Sara zelf veel moe en had ze regelmatig last van infecties.
Sinds enkele weken gaat Elise naar het tweedekansonderwijs in Mechelen. Ze volgt geen volledig lessenrooster; dat zou nog te zwaar zijn. Het valt er erg goed mee en ze heeft er een jongen leren kennen waarmee ze veel plezier heeft en ook goed mee kan praten.
Enkele jaren geleden heeft ze ooit eens gezegd dat ze zich niet meer kon herinneren hoe het was om gezond te zijn, terwijl ze nu zegt dat ze bijna niet meer weet hoe het is om ziek te zijn. Wanneer ze erg veel gedaan heeft op een dag, heeft ze wel nog eens hoofdpijn en nu het kouder begint te worden heeft ze wel wat pijn in haar gewrichten.
Elise neemt nog steeds de medicatie van Jan Lava, die al met meer dan de helft verminderd is sinds vorig jaar. Bij Elise heeft het geholpen. Het is ook op het juiste moment in haar leven gekomen. Ik denk dan ook dat de tijd gekomen was om te kiezen voor het leven. Ik dank dan ook iedereen, waar dan ook, die haar geholpen hebben om de kracht in haarzelf terug te vinden.
